กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 441 ดอกท้อแห่งบ้านเกิด
เจียงเฉิงอวี้พ่ายแพ้อย่างหมดรูป เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดหลีหยางจึงแสดงสีหน้าเช่นนั้นต่อตน มันไม่เพียงทำให้ใจเขารู้สึกเจ็บปวดทรมาน แต่ยังราวกับว่าตนกำลังจะสูญเสียสิ่งล้ำค่าบางอย่างไปอย่างไรอย่างนั้น
รสชาติอันหอมหวานที่อบอวลอยู่ในปากพลันจืดชืดไร้รส เขาเคี้ยวไปอย่างเฉื่อยชา ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ
“ดอกท้อที่บ้านเกิด ป่านนี้คงใกล้จะผลิบานอีกแล้วกระมัง”
หลีหยางทอดสายตามองท้องฟ้า นอนหงายอยู่บนพื้น ปี้เอ๋อร์นั่งกอดเข่าอยู่ข้างกายเขา ท่ามกลางแสงกองไฟสลัว ร่างเงาของทุกคนทอดยาวออกไป ดูไหวระริกโยกเยกราวมวลภูตผี
ฉินซินดีดกู่ฉินขึ้นเพลงหนึ่ง ช่วยให้จิตใจของทุกคนค่อย ๆ ผ่อนคลายลง