กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 407 ขาดอะไรไปกันแน่?
เดิมทีมีคำพูดมากมายอยากจะเอ่ย ทว่าเมื่อได้พบหน้ากะทันหัน กลับพบว่าชั่วขณะนั้นไม่อาจเอื้อนเอ่ยวาจาใดออกมาได้เลย หลีหยางทำได้เพียงยืนเหม่อมองเถ้าแก่ผู้ไม่เอาไหนตรงหน้า
หลิวจือเซี่ยดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ ๆ จึงเอ่ยถาม "เจ้าได้พบผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์เหล็กผู้นั้นแล้วใช่หรือไม่?"
หลีหยางส่งเสียงตอบรับคำหนึ่งแล้วกล่าว "ข้าเรียกเขาว่าอาจารย์"
หลิวจือเซี่ยยิ้มพลางกล่าว "ก็สมควรเรียกเช่นนั้นอยู่แล้ว"
ยามนั้น ปี้เอ๋อร์ค่อย ๆ ฟื้นตื่นขึ้นมา กาลอวกาศในบัดนี้พลันหยุดนิ่งลงโดยสิ้นเชิง เกล็ดหิมะที่โปรยปรายยังมิทันร่วงหล่นถึงพื้น ก็จับตัวค้างอยู่กลางเวหา จากนั้นก็ถูกตรึงไว้กลางอากาศ ส่องประกายแวววาวกระจ่างใส งดงามจับตายิ่งนัก