กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 343 เฉิงจิ่นเหยียนทะลวงขอบเขต
“ในฐานะผู้อาวุโส อย่างไรก็ต้องทิ้งของไว้ให้ลูกหลานบ้าง เจ้าว่าจริงไหมล่ะ” ชายชรายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็ถูไม้ถูมือแล้วเอ่ยต่อ “เจ้าจะใจกว้างสักครั้ง แสดงน้ำใจหน่อยไม่ได้เชียวหรือ”
บัณฑิตหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก ตาเฒ่าผู้นี้ไม่เห็นกระต่ายไม่ยอมปล่อยเหยี่ยวจริง ๆ รู้อยู่แล้วว่าการที่ชวนตนมาเดินหมากที่ฟ้านอกฟ้าคงไม่ได้เรียบง่ายปานนั้น ที่แท้ก็คำนวณมาถึงขั้นนี้แต่แรก ถึงได้คอยปรนนิบัติพัดวีด้วยสุราดีชาเลิศ
บัณฑิตนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง “ยามนี้เขายังมีไอทิพย์ของมหาพิภพอยู่ หากข้ามอบของให้ย่อมดูเอนเอียงไม่เป็นธรรม”