กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 342 สังหาร
บัณฑิตผู้นั้นระบายยิ้มบางเบาดั่งสายลมวสันต์ ก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกจากอกเสื้อ แล้วโยนขึ้นไปยังฟ้านอกฟ้า
“นั่นเป็นของวิเศษล้ำค่าของเผ่ามนุษย์พวกเจ้า โยนทิ้งไปเช่นนี้ไม่เสียดายหรือไร” ชายชราเห็นดังนั้นจึงเอ่ยด้วยความเสียดายอยู่บ้าง
ทว่าบัณฑิตกลับแหงนหน้าหัวเราะร่า “สิ่งล้ำค่าที่สุดอยู่ที่นี่ และอยู่ที่นี่ต่างหาก สิ่งของพวกนี้จะมีประโยชน์อันใด เดินซ้ำบนมรรคาที่ข้าเคยย่ำไป อย่างมากก็มาได้ถึงแค่นี้เท่านั้น”
เขาชี้นิ้วไปที่ศีรษะ แล้วตบอกตนเองเบา ๆ