เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 161 สง่าราศีอันยิ่งใหญ่
คำพูดนี้หูเถาเป็นคนเอ่ย ทว่าผู้ฟังกลับเป็นเด็กชายตัวน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ
หลีหยางใช้สองมือหนุนศีรษะ ท้องฟ้ายามราตรีงดงามตระการตาและชวนให้หลงใหล โลกมนุษย์แห่งนี้นับว่างดงามอย่างแท้จริง หากไม่มีการจุติของแดนอสูร หากไม่มีชนเผ่าหมานที่คอยจ้องมองแดนมนุษย์ด้วยความละโมบ ชีวิตของชาวบ้านทั่วไปก็คงจะเปี่ยมไปด้วยความสุขเหมือนตอนที่เขาอยู่ในเป่ยเจิ้น
ทว่าภาพอันน่าเวทนาของเมืองหลีเยวี่ยยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ ความทะเยอทะยานดั่งสุนัขป่าของชนเผ่าหมานไม่เคยหยุดลงแม้แต่ชั่วขณะเดียว หากในภายภาคหน้าเกิดศึกสงครามขึ้นมาจริง ๆ ผู้ที่ต้องทนทุกข์ทรมานก็ยังคงเป็นราษฎรเดินดิน เขาไม่เข้าใจว่าความหมายของสงครามคือสิ่งใด จำได้เพียงประโยคหนึ่งในตำราที่ว่า 'มิใช่เผ่าพันธุ์ตน ย่อมมีใจคิดคดเป็นอื่น'