กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 คิมหันต์มิอาจทนหนาว
พอพูดประโยคนี้จบ เจี้ยนจ้งก็หัวเราะออกมาเอง
“ทำไมถึงบอกเรื่องพวกนี้กับข้าล่ะ”
“เจ้าไม่ใช่คนเลว”
หลีหยางมองเด็กหนุ่มผู้มุ่งมั่นบนวิถีกระบี่ผู้นี้ ในใจพลันอบอุ่นขึ้นมาเป็นระลอก ไม่ว่าโลกหล้าจะมืดมนเพียงใด ศีลธรรมเสื่อมถอย จิตใจคนไม่เหมือนวันวาน ทว่าก็ยังต้องรักษาความไว้เนื้อเชื่อใจและความบริสุทธิ์ใจไว้ส่วนหนึ่ง มีเพียงเช่นนี้ ความงดงามของแดนมนุษย์จึงจะไม่ถูกลบเลือนไป และจะมีคนที่มองเห็นแสงอุ่นนี้ส่องเข้ามาในหัวใจยามสิ้นหวัง
สามคำนี้ ช่างชะโลมใจยิ่งนัก
“ขอน้อมรับไว้ด้วยความยินดี”
เจี้ยนจ้งเห็นเช่นนั้น จึงไม่ได้อธิบายความหมายของคำพูดนั้นอีก ส่วนหลีหยางเองก็ไม่ได้คิดจะซักไซ้ไล่เลียง
จะคอยระแวงกันไปเพื่ออะไรเล่า