เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 8 ระบำขอพรฟ้า
หน้าที่ของหลีหยางหนักหนาสาหัสไม่เบา เขารับผิดชอบเรื่องตั้งเวทีงิ้ว กระบี่ไม้แขวนอยู่ที่เอว คิดไปคิดมา เอามาสะพายไว้บนหลังดีกว่า ขยับตัวได้สะดวกกว่ากันเยอะ กล่องไม้ที่เขาใช้ผ้าฝ้ายห่อไว้อย่างดีตลอดมา ในที่สุดก็ได้เปิดเผยออกมา จะให้เก็บกลับไปง่าย ๆ ได้อย่างไร ยามนี้ดึกมากแล้ว นอกตำหนักยังคงคึกคักอย่างยิ่ง หลายคนสวมหน้ากาก มีทั้งหน้ากากจิ้งจอก วัวเขียว และลิง หลีหยางรู้สึกว่านี่ไม่ใช่การเที่ยวงานวัด แต่เหมือนมาร่วมพิธีเซ่นไหว้มากกว่า
หลีหยางยกสุราไปวางไว้ใต้เวที ที่นั่งประธานมีเก้าอี้เก้าตัว ว่ากันว่าเปิดประตูรับแขกต้องจัดโต๊ะแปดเซียน แต่เก้าอี้พนักพิงไม้หน้าตาประหลาดทั้งเก้าตัวนี้กลับทำให้เขานึกสงสัย ขณะกำลังเหม่อลอย ทรวงอกก็พลันเจ็บแปลบ หินกรวดมนขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือลอยมาซุกอยู่ในอกเสื้อพอดิบพอดี หญิงงามนั่งอยู่บนธรณีประตู เผยให้เห็นต้นขาครึ่งท่อน ยิ้มพลางเอ่ยว่า "เป็นคนทึ่มจริง ๆ เซ่อซ่าไม่รู้ความเอาเสียเลย"
หลีหยางยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง แล้วก้มหน้าก้มตายกสุราต่อไป