กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ข้ามีกระบี่
เด็กหนุ่มที่ยังไม่เคยก้าวออกสู่ใต้หล้าผู้นี้ เพิ่งจะได้สัมผัสกับการปฏิบัติที่แตกต่างเป็นครั้งแรก ได้แต่ท่องในใจว่า "อย่ามองข้า อย่ามองข้า..."
หลีหยางหันไปมองไป๋จิง แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นชายวัยกลางคนกับสตรีงดงามผู้นั้น ทว่าไม่ว่าเขาจะเบนสายตาไปทางใด สองคนนั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในสายตาไม่คลาดไป
หลีหยางจึงหลับตาลงเสียเลย
สตรีงดงามละสายตากลับมา เอ่ยกับชายวัยกลางคนข้างกายว่า "ช่างเถอะ ศิษย์ของหลิวจือเซี่ย พวกเราก็อย่าทำเกินไปนักเลย ไม่ใช่เสี่ยวเอ้อร์หรอกหรือ งานวัดคืนนี้ขาดคนทำงานจิปาถะอยู่พอดี ให้เขาไปเป็นคนงานรับใช้ไม่เหมาะเจาะหรือ"
หลีหยางอดทอดถอนใจไม่ได้ ไปที่ใดก็หนีชะตาเสี่ยวเอ้อร์ไม่พ้นจริง ๆ