ตอนที่ 236 รับอุปการะน้องชายเขา

ตอนที่ 236 รับอุปการะน้องชายเขา

เซี่ยหรานเดินลงมาจากบันไดวนด้วยสีหน้ามืดมน ในใจอัดแน่นไปด้วยความโกรธ ต่อให้ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แต่ก็เป็นแค่เด็กอายุแปดเก้าขวบ ฝนตกหนักขนาดนี้กลับปล่อยให้เด็กตัวแค่นี้คุกเข่าบนพื้น

เขาไม่เข้าใจความคิดของคนพวกนี้เลยจริงๆ

ดูท่าอาจารย์จะพูดไม่ผิด คนในแวดวงเมืองหลวงพวกนี้เป็นพวกสุนัขมองคนต่ำจริง ๆ วันนี้มีแขกเหรื่อมีหน้ามีตามากมายขนาดนั้น ต้องเห็นกันหมดแล้วแน่ ๆ แต่กลับไม่มีใครเอ่ยปากห้ามสักคน

รังแกเด็กตัวแค่นี้เพราะไม่มีแม่อย่างนั้นใช่ไหม?

พอลงมาถึงชั้นหนึ่ง ในโถงใหญ่กว้างขวางกลับไม่พบใคร เมื่อเดินออกไปนอกประตู ถึงได้เห็นทุกคนยืนอยู่ข้างนอกกันหมด โดยในมือถือร่มเอาไว้

เด็กผู้ชายคนนั้นในเวลานี้ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นไม่ยอมลุกขึ้น ทว่าสายฝนเหนือศีรษะกลับหยุดลงแล้ว โดยข้าง ๆ เขา มีเด็กชายอีกคนที่อายุพอ ๆ กันยืนอยู่