กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 235 ไม่ใช่จริง ๆ
เสิ่นอวี้เว่ยเข้าใจแล้วว่าตัวเองคิดมากไปเอง
“ล้มเองเหรอ” เสิ่นอวี้เว่ยเข้าใจเซี่ยหรานในตอนนี้ดี หากถูกใครรังแกเข้าจริง ๆ เจ้าตัวคงกำลังยุ่งกับการอาละวาดอยู่ คนที่ติดต่อหาเขาคงมีแค่อวี้เฉิงไป๋ เสิ่นอวี้เว่ยพิจารณารูปถ่ายนั้นอีกครั้ง แล้วพูดด้วยความสงสาร “ดี ๆ อยู่ทำไมถึงล้มได้”
เซี่ยหรานไม่ชอบอวี้เฉิงไป๋ แต่ก็ไม่ใส่ร้ายใคร ได้ยินดังนั้นจึงตอบเสียงเบาด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย “เดินเร็วไปหน่อย ไม่ได้มองทาง”
“โกรธเหรอ”
“เปล่า”
“นายจะเดินเร็วขนาดนั้นก็แค่ตอนโกรธเท่านั้นแหละ”