เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 214 อยู่ให้ห่างจากเขาหน่อย
หลินเฟิงขับรถพาเสิ่นสวินไปโรงพยาบาลประจำอำเภอ กลับมาก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว
ใบหน้าของเสิ่นสวินยังคงบวมปูดอยู่
ตอนทานข้าว จู้หมิงกับหลิงหลิงเอาแต่จ้องมองเขาไม่คลาดสายตา พยายามค้นหาเค้าโครงเดิมของเสิ่นสวินจากเครื่องหน้าที่บวมเยินนั้น
“ทำไมรู้สึกว่าบวมกว่าเดิมอีก” หลิงหลิงสงสัย
“ฉันก็คิดแบบนั้น” จู้หมิงพึมพำ “หน้าใหญ่มากเลย น่ากลัวจัง”
เซี่ยหรานกำลังย่อตัวลงตรงหน้าเสิ่นสวินเพื่อดูแผล ถามหลินเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ ไม่หยุดว่าอาการแบบนี้ไม่ต้องนอนโรงพยาบาลจริง ๆ หรือ ดูเหมือนจะรุนแรงมากเลย
หลินเฟิงทวนคำพูดของหมออีกรอบแล้วอธิบายว่า “โชคดีที่เป็นแค่ผึ้งไม่ใช่แตน ทายาไปสักพัก ผ่านไปไม่กี่วันก็หายแล้ว”
หลิงหลิงถือชามข้าวเบียดเข้ามา เอียงคอจ้องมองเสิ่นสวินแล้วพูดว่า “ไม่กี่วันคงไม่ยุบหรอก ฉันจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เคยโดนผึ้งต่อย ตั้งสิบกว่าวันยังแดงอยู่เลย”