เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 213 เข้านอนเร็วหน่อย
มื้อเย็นเป็นเสิ่นอวี้เว่ยที่ทำ หลังอาหาร เสิ่นสวินก็ถูกเรียกให้ออกไป
“ผมต้องนอนคนเดียวเหรอ ไปนอนบ้านอีกหลัง ผมคนเดียวเหรอ พี่ใหญ่ คุณแน่ใจนะว่าจะไม่ให้คนไปนอนเป็นเพื่อนผมด้วย” เสิ่นสวินรู้สึกว่าความสนใจในการฝึกคนและทรมานคนของพี่ชายเขาพุ่งสูงขึ้นมาอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ในที่สุดเขาก็รู้จักที่จะขัดขืนแล้ว
ไม่มีเหตุผลอื่นใด เพราะไร้ความกลัวไม่ได้
หมู่บ้านภูเขาเล็ก ๆ แห่งนี้เขาเพิ่งมา ต่างถิ่นต่างที่ หากเขานอนคนเดียวแล้วเกิดเจอผีขึ้นมาล่ะ
“ผมอยากให้หรานหรานไปกับผมด้วย”
เสิ่นอวี้เว่ยเอ่ยทันที “ไม่ได้”
สีหน้าของเสิ่นสวินสลดลงทันใด ขัดขืนอย่างขี้ขลาดด้วยเสียงเบา “แต่ผมเพิ่งมาเองนะ ผมนอนคนเดียวแล้วกลัว”
เสิ่นอวี้เว่ยไม่ได้คิดจะให้เขาไปอยู่ไกลขนาดนั้นคนเดียว เขาค่อนข้างเข้าใจความสามารถในการดูแลตัวเองของน้องชายเจ้งกะโบ๊งผู้นี้อยู่แล้ว