กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 187 เห็นอะไรเข้า
“...”
“อ๊ากกกกกกกก!!!!”
เสียงกรีดร้องดั่งอสนีบาตแผดก้องทะลุผ่านความมืดมิดของยามค่ำคืน
ไฟในคฤหาสน์ยามดึกสงัดถูกเปิดสว่าง เสิ่นสวินนั่งหน้าซีดเผือดอยู่ในห้องนั่งเล่น
ฝั่งตรงข้ามคือเซี่ยหรานที่ปราศจากคลื่นอารมณ์บนใบหน้า
อีกฝ่ายกำลังจ้องมองเขาตาไม่กระพริบ เสิ่นสวินสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยที่ไม่จำเป็นต้องหันไปมองเลยว่าเสิ่นอวี้เว่ยที่ยืนอยู่ตรงนั้นมีสีหน้าอย่างไร
แค่เซี่ยหรานคนเดียวก็พอที่จะทำให้เขาขวัญผวาจนแทบสิ้นใจแล้ว
เสิ่นสวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตัวสั่นระริกไปทั้งร่าง แม้แต่เสียงก็ยังสั่นทว่าพยายามเสแสร้งทำเป็นสงบเพื่อปลอบหลิงหลิงที่อยู่ปลายสาย
“ฉัน...ฉันถึงบ้านแล้ว พี่ใหญ่กับหรานหรานไม่ได้อยู่บ้าน ใช่ พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่บ้านเหมือนกัน...”