เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 170 เขาเป็นอะไรไป
เมื่อเห็นสีหน้าของเสิ่นอวี้เว่ย เซี่ยหรานก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคงคิดมากไปไกลอีกแล้ว
เขาอยากจะอธิบาย ทว่าเมื่ออ้าปาก นอกจากคำว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะผลักคุณออกนะ” แล้ว ก็ไม่มีคำพูดอื่นใดให้เอ่ยออกไปได้อีกจริง ๆ
เขาคงไม่สามารถบอกเสิ่นอวี้เว่ยได้หรอกว่า ชาติก่อนตนเองถูกอีกฝ่ายทรมานทางจิตวิญญาณมานานหลายปี โดยเฉพาะในห้องทรงพระอักษรแห่งนี้ที่ถูกทรมานบ่อยครั้งที่สุด ดังนั้นตอนนี้พอเห็นอีกฝ่ายเข้าจึงเกิดปฏิกิริยาตอบสนองไปเองตามสัญชาตญาณใช่ไหม
เสิ่นอวี้เว่ยจะต้องรู้สึกว่าตนเองกำลังเห็นเขาเป็นคนโง่ให้หลอกเล่นแน่ ๆ
“ความจริงแล้ว” เซี่ยหรานไตร่ตรองอยู่นาน เลือกที่จะหลีกเลี่ยงประเด็นสำคัญไปพูดเรื่องเบา ๆ แทน เขากระซิบว่า “ก่อนหน้านี้คุณรุนแรงเกินไป ทำเอาฉันเจ็บนิดหน่อย ดังนั้นฉัน... ตอนนี้ฉันก็เลยมีความทรงจำสะเทือนใจอยู่นิดหน่อย”