เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 131 ฟางหลิงกลับประเทศ
เสิ่นอวี้เว่ยคล้ายกับไม่ได้ยิน เพียงแค่ปล่อยเขาออกเล็กน้อย เว้นระยะห่างที่ควรมี รักษาไว้ซึ่งความเหมาะสมที่ควรเป็น แล้วถามเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คิดไว้หรือยังว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหนและคณะอะไร”
“เหมือนคุณ” นี่คือเป้าหมายมาโดยตลอดของเซี่ยหราน เขาอยากจะเป็นเหมือนเสิ่นอวี้เว่ย อยากจะก้าวข้ามเสิ่นอวี้เว่ย
เมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายสงบเรียบร้อยดีแล้ว เซี่ยหรานจึงหลับตาลงอีกครั้ง
เสิ่นอวี้เว่ยไม่ได้พูดอะไร ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ก้มหน้าลงประทับจูบเบา ๆ ที่ท้ายทอยของเซี่ยหราน
เบามาก หากไม่ตั้งใจสัมผัสก็คงรู้สึกไม่ได้เลย
แต่เซี่ยหรานเป็นคนแพ้ง่ายและไวต่อความรู้สึก สภาพจิตใจอ่อนไหว ผิวพรรณก็ความรู้สึกไว แม้แต่ความชื้นในอากาศจะสูงหรือต่ำกว่าปกติเพียงเล็กน้อยเขาก็รับรู้ได้ จากนั้นก็จะเอ่ยปากบอกความไม่สบายตัวกับเสิ่นอวี้เว่ย
เพราะฉะนั้น จูบนี้จึงถูกเขารับรู้ได้โดยง่ายดาย