กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 125 กล้าไม่เอาฉัน
หยางเทาไม่มีลูก นักศึกษาอายุน้อยที่สุดที่เขาเคยสัมผัสในช่วงหลายปีมานี้ ก็มีแค่เสิ่นอวี้เว่ยในวัย 14 ปีเมื่อตอนนั้น
ในสายตาเขา อายุ 15 ปีกับ 14 ปีไม่ได้ต่างกันมาก สักแต่ว่าต่างกันปีเดียว อีกอย่างเซี่ยหรานก็ยังเป็นเด็กที่เสิ่นอวี้เว่ยพาเลี้ยงดูเรื่อยมา
จะแย่สักแค่ไหนกันเชียว?
ผลปรากฏว่านึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าคนที่เสิ่นอวี้เว่ยเลี้ยงดูออกมากลับจะเป็นราชันมารป่วนโลกตนหนึ่ง
“เธอจะกินอะไรกันแน่?”
หยางเทาถือตะหลิวออกมาจากห้องครัว สีหน้ามืดมน ขนาดตอนตามจีบคุณนายเขาในยามนั้นยังไม่เคยออกแรงมากขนาดนี้ ผัดอาหารทุกตระกูลดังทั้งทิศใต้ทิศเหนือจนครบ ผลคือเจ้าตัวกลับบอกว่า “ฉันจะกินเดลิเวอรี”
หยางเทาเกือบอดใจไม่ไหวเอากระทะครอบหัวเขา