ตอนที่ 122 เป็นผู้ชาย

ตอนที่ 122 เป็นผู้ชาย

หากยังชักช้าต่อไปคงไปสายจริง ๆ แน่ เซี่ยหรานจึงคว้าเสื้อผ้ามาสวมอย่างรีบร้อน

“ไปกันเถอะ กลับมาค่อยคุยกัน”

เขาคว้าตัวเสิ่นอวี้เว่ยแล้วก้าวออกจากประตู คนขับรถรออยู่ด้านนอกนานแล้ว เมื่อเห็นนายน้อยทั้งสองขึ้นรถ จึงสตาร์ตเครื่องยนต์มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เสิ่นอวี้เว่ยแจ้งไว้ล่วงหน้า

ตลอดทางเสิ่นอวี้เว่ยไม่พูดไม่จา ทั้งไม่ได้นั่งชิดกัน เอาแต่ขมวดคิ้วจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด

เซี่ยหรานคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคำว่าไอ้โรคจิตคำเดียวจะทำให้เสิ่นอวี้เว่ยเจ็บปวดได้ถึงขนาดนี้

เขารู้สึกผิดอยู่บ้าง

จึงอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้เสิ่นอวี้เว่ย พลางครุ่นคิดและพยายามทำความเข้าใจ ไต่ถามด้วยความใส่ใจถึงชีวิตช่วงไปต่างประเทศตลอดสองปีนี้ของเขา “นายอยู่ต่างประเทศช่วงครึ่งปีหลังมานี้ นอกจากยิงปืนกับทำโปรเจกต์งานวิจัยแล้ว ยังทำอะไรอีกบ้าง”

“คิดถึงนาย”