เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 114 เห็นจดหมายดุจได้พบหน้า
เซี่ยหรานนั่งรออยู่ที่บ้านตลอดทั้งคืน
ระหว่างนั้นคุณพ่อเสิ่นและคุณแม่เสิ่นคอยเอ่ยปากเรียกให้เขาไปพักผ่อนอยู่เรื่อยๆ ทว่าเขาก็เอาแต่สั่นหน้า เขานั่งนิ่งไม่ยอมลุกไปไหนบนโซฟาชั้นหนึ่งทั้งชุดนอน ยืนหยัดจะรอเสิ่นอวี้เว่ยกลับมาให้ได้
เขาอยากให้เสิ่นอวี้เว่ยเปิดประตูเข้ามาแล้วได้เห็นตัวเองเป็นคนแรก อยากจะบอกอีกฝ่ายด้วยปากตัวเองว่าช่วงเวลานี้คิดถึงเขามากเพียงใด
เช้าวันต่อมา มีคนมาเคาะประตู เซี่ยหรานตกใจตื่นจากโซฟาแล้วรีบวิ่งเปลือยเท้าเปล่าตรงไปทันที
พอเปิดประตูออก คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูกลับเป็นเด็กหนุ่มแปลกหน้าคนหนึ่ง หาใช่เสิ่นอวี้เว่ยไม่
เซี่ยหรานขมวดคิ้ว
เด็กหนุ่มมีรูปโฉมงดงาม คิ้วตาอ่อนโยน อายุไม่ได้โตกว่าเขาสักเท่าไร ทว่ากลับดูสุขุมเป็นสุภาพบุรุษอย่างยิ่ง