เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 94 ล้อกันเล่น
เซี่ยหรานมองดูจดหมายแสนสวยฉบับนั้น คนที่ไม่เคยมีความรักหรือถูกใครแอบชอบเลยทั้งสองชาติอย่างเขา มีเพียงแค่คอยอิจฉาคนอื่นมาโดยตลอด ใบหน้าเผยความคาดหวังและความอยากรู้อยากเห็นออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ถึงขั้นมีความตื่นเต้นและความภาคภูมิใจแฝงอยู่จาง ๆ เป็นความดีใจชนิดหนึ่งหลังจากได้รับความยอมรับจากคนอื่น
ความรู้สึกแบบนี้ยิ่งทวีความรุนแรงเป็นพิเศษเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเสิ่นอวี้เว่ย
ดังนั้น เขาจึงหน้าด้านพูดกับเสิ่นอวี้เว่ย “ที่จริงเมื่อก่อนฉันได้รับออกจะบ่อย”
แล้วยังเสแสร้งทำเป็นสงบนิ่งราวกับชินชา “ฉันขอดูหน่อยว่าหนนี้ใครเป็นคนเขียน”
เสิ่นอวี้เว่ยไม่ได้พูดจา เพียงแค่มองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน จดหมายรักในมือถูกบีบไว้แน่นมาก
ไม่มีเจตนาจะส่งให้เซี่ยหรานเลยแม้แต่น้อย