กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 87 คุณทอดทิ้งฉัน
เสิ่นอวี้เว่ยยิ่งสวมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม
เสียงลมหายใจที่กดข่มเอาไว้เจือความพร่าพร่าอยู่หลายส่วน หยาบกระด้างราวกับเป็นถ้อยคำที่เค้นออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก ทุกตัวอักษรคล้ายมีเลือดสำลักอยู่ เอ่ยถามเซี่ยหรานว่า “...เห็นฉันแล้วนายจะวิ่งหนีทำไม”
ยิ่งพูด แรงที่มือก็ยิ่งมหาศาล สวมกอดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ราวกับหวาดกลัวว่าอีกฝ่ายจะวิ่งหนีหายไปอย่างไรอย่างนั้น
มือข้างหนึ่งของเซี่ยหรานยังคงกุมลูกบิดประตูไว้ ส่วนมืออีกข้างยันกำแพง มือทั้งสองข้างต่างสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม
ขอบตาร้อนผ่าว ลมหายใจกระชั้นกระหืด
ออกแรงหอบหายใจหนัก ๆ ทีละครั้งในความมืดมิด ราวกับคนที่เพิ่งถูกช่วยขึ้นมาจากน้ำหลังจากจมน้ำ มีเพียงทำเช่นนี้ถึงจะไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องขาดใจตายไปในทันที
วิ่งหนีทำไมกัน
เขาเอ่ยถามตัวเองอย่างเหม่อลอย ไม่วิ่งหนีแล้วยังจะทำอะไรได้อีก