เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 28 นี่คือการชมคุณ
อาการป่วยครั้งนี้โถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง
ตอนแรกเซี่ยหรานแค่รู้สึกเวียนหัว และไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร จึงถอดเสื้อผ้านอนห่มผ้าห่มเพื่อเรียกเหงื่อด้วยตัวเอง
ตกบ่ายพอเสิ่นอวี้เว่ยมาเรียกเขาไปกินข้าว แล้วยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา ถึงได้พบว่าตัวเขาร้อนฉ่าไปทั้งตัว
เสิ่นอวี้เว่ยหยิบปรอทวัดไข้จากกระเป๋าเดินทางออกมาวัดให้เขา ไข้ขึ้นสูงถึง 39 องศาเซลเซียสแล้ว
เซี่ยหรานลืมตาขึ้น เห็นเสิ่นอวี้เว่ยนั่งอยู่ข้างเตียง โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้กำลังไข้ขึ้นสูง เพียงแค่รู้สึกง่วงซึมอยากนอนเหลือเกิน จึงปิดตาลงอีกครั้งพร้อมเอ่ยปากไล่ “คุณออกไป ฉันจะนอน”
ครั้งนี้เสิ่นอวี้เว่ยไม่ได้ตามใจอารมณ์งอแงของเขา
หันไปพูดกับจู้หมิงที่เดินเข้ามาว่า “ในหมู่บ้านมักจะมีหมอรักษาโรคโดยเฉพาะ คุณไปถามหัวหน้าหมู่บ้านว่าอยู่ที่ไหน แล้วไปเชิญมาที”