ตอนที่ 16 นั่นคือแม่เลี้ยง

ตอนที่ 16 นั่นคือแม่เลี้ยง

เฮ่อจวินเพิ่งล้มตัวลงนอนได้ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกคนเคาะ เขาคิดว่าเป็นเสิ่นอวี้เว่ย ด้วยความที่ไม่อยากสนใจอีกฝ่ายจึงพลิกตัวเตรียมแกล้งหลับ ทว่ามือข้างหนึ่งกลับตบลงบนไหล่ของเขาเบา ๆ ใบหน้าของจู้หมิงพลันปรากฏขึ้นด้านข้าง ดวงตาเป็นประกายสดใส ยิ้มพลางร้องเรียกเขา “เฮ่อจวิน นายหลับหรือยัง”

เฮ่อจวินมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา “...นายคิดว่าไงล่ะ”

จู้หมิงรีบก้มหน้า รูดซิปเสื้อเปิดออก แล้วดึงขาหมูน้ำแดงในถุงสุญญากาศชิ้นหนึ่งออกมาจากด้านในเสื้อกันหนาวทรงขนมปังหนานุ่มสีขาวบริสุทธิ์ ยื่นมาตรงหน้าเขา กดเสียงให้เบาลงพลางยิ้มถาม “กินไหม”