กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 4 บดกระดูกโปรยเถ้า
ภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นไม่หลุด เสิ่นอวี้เว่ยยังคงเป็นเสิ่นอวี้เว่ยคนเดิม
บินกลับประเทศมาจากแดนไกล เพียงเพื่อจะบดกระดูกโปรยเถ้าเขา
แม่เอ๊ย ไอ้สารเลวคนนี้
“พี่ พี่จะเผาเซี่ยหรานจริง ๆ เหรอ”
เสิ่นสวินมองไปยังร่างผู้เสียชีวิตที่วางอยู่กลางลานบ้าน ด้านบนคลุมด้วยผ้าขาว รอบ ๆ วางฟืนไว้อย่างเป็นระเบียบ
ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่อุตสาหกรรมฌาปนสถานเจริญรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านี้ช่างแปลกประหลาดพิสดารเกินไปจริง ๆ มองแล้วชวนให้หนังศีรษะชาวาบ
เสิ่นสวินกลืนน้ำลาย แล้วหันกลับไปมองเขา “พ่อกับแม่รู้เข้าต้องโกรธแน่ใช่ไหม พี่ลองคิดดูอีกทีไหม เซี่ยหรานเองก็คงไม่อยากถูกเผาจนเกรียมหรอกมั้ง เขามาจากชนบทไม่ใช่เหรอ บางทีเขาอาจชอบการฝังดินมากกว่าหรือเปล่า ถ้าไม่ได้ พี่เก็บเขาไว้ที่บ้านก็ได้นี่ นา เกิดคนเราตายไปแล้วยังรู้เจ็บขึ้นมาล่ะ”
เซี่ยหรานลอยอยู่กลางอากาศอย่างสงบ เขาไม่ได้ประหลาดใจเลยที่เสิ่นสวินจะช่วยพูดขอร้อง