เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 430 หลบหนี
“สหายเต๋าฟาง ต่อให้ท่านอาลัยศิษย์พี่หญิงจนไม่อยากปล่อย ก็น่าจะปล่อยข้าก่อนเถิด ข้าเป็นบุรุษนะ ท่านกอดข้าไว้ไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนหรือ?”
มู่อิ้งซินกับหลานอิ๋งเสวี่ยถูกฟางอวิ้นโอบเอวไว้ตลอด ก่อนหน้านี้บรรยากาศในรอยแยกตึงเครียด ทั้งสองจึงไม่สะดวกเอ่ยถึงเรื่องนี้ บัดนี้ได้กลับมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกครั้ง พวกนางสบตากันด้วยใบหน้าเขินอายและกระอักกระอ่วน มู่อิ้งซินอดเอ่ยปากขึ้นมาไม่ได้
“ฮ่า ๆ! ก็ดีอยู่ ก็ดีอยู่! พวกเจ้าสองคนตัวเบาทั้งคู่ ข้าลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ายังกอดคนอยู่...เอ๊ะ? เจ้านี่ตามไม่เลิกเสียที หรือเป็นเพราะข้าฆ่าคู่รักของมันไป?”
ตอนนี้ฟางอวิ้นมีหยกอุ่นอยู่ในอ้อมแขน ในใจกำลังเบิกบานยิ่งนัก ครั้นได้ยินมู่อิ้งซินพูดเช่นนั้น ต่อให้หน้าหนาเพียงใดก็อดหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ เขารีบปล่อยทั้งสอง ก่อนทำทีเป็นกังวลและเหลือบมองแมงมุมโลหิตเหมันต์ครามที่ไล่ตามมาไม่หยุด แล้วพูดเหลวไหลอย่างจริงจัง