เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 419 ผลองุ่นเหมันต์
มู่อิ้งซินกับหลานอิ๋งเสวี่ยเห็นว่าวั่งไฉดูเหมือนเป็นเพียงสุนัขที่พบได้ทั่วไป แค่ตัวใหญ่กว่าปกติเท่านั้น ก็ยิ่งประหลาดใจ พากันเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ พร้อมกระซิบพูดคุยกัน
เมื่อฟางอวิ้นส่งสัญญาณ วั่งไฉก็เดินไปข้างหลานอิ๋งเสวี่ย กระดิกหางพลางถูไถตัวเข้าหานางไม่หยุด ท่าทางประจบเอาใจเช่นนี้ทำให้อีกฝ่ายยิ้มกว้าง ก่อนยื่นมือไปลูบหัวโต ๆ ของวั่งไฉ
ชั่วขณะนั้นฟางอวิ้นพลันรู้สึกอิจฉาวั่งไฉ อยากเดินเข้าไปกระดิกหางถูไถหลานอิ๋งเสวี่ยบ้าง แล้วเอาหัวไปให้นางลูบสักครั้ง
ครู่ต่อมา ทั้งสามก็มาถึงห้องโถงชั้นสี่ นั่งล้อมโต๊ะกลมตัวเล็ก
บนโต๊ะมีชาหนึ่งกา ถ้วยชาหลายใบ และจานผลไม้กับขนมหลายจาน
ฟางอวิ้นเห็นในจานหยกสีขาวใบหนึ่งมีผลไม้สีน้ำเงินพวงหนึ่ง ขนาดใหญ่กว่าลำไยเล็กน้อย ใสกระจ่างกลมเกลี้ยงเป็นเงา ดูราวกับไข่มุก ชวนให้อยากลิ้มลองยิ่งนัก
ที่สำคัญกว่านั้น ผลไม้สีน้ำเงินเหล่านี้เปี่ยมด้วยปราณวิญญาณ เห็นได้ชัดว่าเป็นผลไม้วิญญาณชนิดหนึ่ง