เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 389 ข้อเรียกร้องของเพชฌฆาตโลหิต
หลังฟางอวิ้นกำชับเสี่ยวลิ่วจื่อและคนอื่น ๆ เรียบร้อย ก็สยายปีกวิญญาณ บังคับแสงเหินขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือภูเขากระดูกมังกร
เขาหยิบกล่องหยกใบหนึ่งออกมาจากกระบอกเล็ก แล้วแกะยันต์อาคมสีดำที่แปะอยู่ด้านบนออก พอเปิดฝากล่องก็เผยให้เห็นลูกแก้วกลมสีแดงข้างใน
“เพชฌฆาตโลหิต พี่ใหญ่จะปล่อยเจ้าออกมารับลมเสียหน่อย!”
ฟางอวิ้นเห็นเพชฌฆาตโลหิตนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ในกล่องหยก ก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ เขาใช้สองนิ้วคีบมันขึ้นมาวางตรงหน้า พลางสังเกตแล้วเขย่าเบา ๆ
“พี่ใหญ่ ท่านขังข้าไว้เหมือนเดิมเถิด จะได้ออกมาหายใจหรือไม่ก็ไม่สำคัญ! เมื่อก่อนตอนติดตามผู้บำเพ็ญอิสระอวี่หลิง อย่างน้อยเวลาถูกเขาใช้งาน ข้าก็ยังได้โลหิตแก่นแท้เป็นค่าตอบแทน แต่ท่านโหดร้ายกว่าเขามาก ใช้ข้าราวกับสัตว์เลี้ยง ถึงเป็นสัตว์เลี้ยง อย่างน้อยก็ควรให้อาหารบ้างกระมัง?”
เสียงของเพชฌฆาตโลหิตดังมาจากลูกแก้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ราวกับหัวใจของเขาเย็นชืดไปแล้วจริง ๆ