เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 324 การแช่กายด้วยโอสถ
ตอนฟางอวิ้นกลับถึงเมืองเย่อิงก็เป็นเวลาพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่อง ท้องฟ้าทั้งผืนค่อย ๆ มืดลง
เขาร่อนลงในลานด้านหลัง เห็นเสี่ยวหวงกับเสี่ยวเฮยนอนหมอบอยู่หน้าคอกสุนัข หรี่ตางีบหลับ ส่วนวั่งไฉพาหรูฮวากับซื่ออวี้ เสือตัวเมียทั้งสองไปเล่นอยู่ตรงมุมลาน
อันเวยกับอันอู่ เด็กหนุ่มสองคนที่ยังไม่โตเต็มวัย กำลังช่วยกันวุ่นอยู่ในครัว ส่วนเฉินเส้าหยางนั่งเป็นเพื่อนจ้าวเชียนอวี่ ไม่รู้กำลังพูดอะไร ทำให้นางหัวเราะคิกคักเสียงใสราวกระดิ่งไม่หยุด
“ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ เชียนอวี่ เจ้าเป็นถึงคุณหนูใหญ่แท้ ๆ ตอนนั้นไปชอบเฉินเส้าหยางได้อย่างไร?”
ฟางอวิ้นเห็นภาพนั้นก็หรี่ตาลง นั่งบนเก้าอี้ไท่ซือใต้ชายคา แล้วค่อย ๆ เอนตัวลงอย่างสบายใจ พลันหันไปถามจ้าวเชียนอวี่ที่อยู่ไม่ไกล