เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 305 กลับสำนักสุริยาทอง
“จริงสิ ช่วงหนึ่งถึงสองปีต่อจากนี้ข้าอาจไม่อยู่เมืองเย่อิง หากเจ้าต้องการใช้คน ก็ส่งลูกน้องไปหาเสี่ยวลิ่วจื่อที่เมืองชิงเล่อ เขาจะจัดการให้… หากมู่เยว่กลับนครหลวง หรือมีเรื่องสำคัญจะตามหาข้า เจ้าก็…”
ฟางอวิ้นล้วงยันต์อาคมสีแดงหลายแผ่นออกจากถุงเก็บสมบัติ ส่งให้ตงฟางเฟยอวี่ แล้วกระซิบบอกเขาสองสามคำ
“ได้ เจ้าอยู่… ดูแลตัวเองให้ดี ระวังตัวให้มาก!”
ตงฟางเฟยอวี่ได้ยินแล้วก็เผยแววประหลาดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เขาเก็บยันต์อาคมในมือ
“ฮี่ ๆ! เหตุใดไม่เห็นพระชายาเล่า? สุราที่ข้าให้เจ้าไปคราวก่อนได้ผลดีใช่หรือไม่?”
ฟางอวิ้นกวาดตามองรอบด้าน แล้วขยับเข้าไปใกล้ตงฟางเฟยอวี่ ก่อนถามด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า
“ได้ผลดีทีเดียว คราวหน้ามาอย่าลืมเอามาให้อีกสองไห…”
ตงฟางเฟยอวี่กระแอมเบา ๆ เหลือบมองลูกน้องสองสามคน แล้วตั้งค่ายกลกันเสียงพลางตอบอย่างวางท่าเป็นปกติ
“……”