เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 289 แดนลี้ลับหม่างกู่
ราวหนึ่งก้านธูปต่อมา ฟางอวิ้นก็ตามทั้งสองมาถึงถ้ำบำเพ็ญเพียรของสวี่เฟยแห่งสำนักไม้บรรทัดหนัก และได้พบผู้บำเพ็ญเพียรสองคนที่ครอบครองสมุนไพรวิญญาณ
ทั้งสองมีพลังบำเพ็ญขอบเขตก่อแก่นปราณขั้นกลาง เช่นเดียวกับสวี่เฟยและผู้อาวุโสแซ่เฉิน
หนึ่งในนั้นคือผู้บำเพ็ญเพียรที่สวี่เฟยเรียกว่า “เฒ่าเฉา” ว่ากันว่ามาจากสำนักเทียนอวี้แห่งหยวนโจว เขาดูมีอายุเพียงสี่สิบถึงห้าสิบปี ผมสีเทาขาว สวมชุดบัณฑิตสีขาว ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเครา ดูสง่างามมีมารยาท ทว่าใบหน้ากลับเย็นชาอยู่ตลอดเวลา ยามพูดก็ยังเอ่ยเพียงไม่กี่คำ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนเข้าถึงยาก
ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรแซ่หยวนจากศาลาร้อยวิหคแห่งหลิงโจวนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เขาเป็นชายวัยกลางคนร่างใหญ่กำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยตอหนวดเครา ทว่ามักประดับรอยยิ้มซื่อ ๆ อยู่เสมอ ทั้งยังพูดจาสุภาพอย่างยิ่ง แม้แต่กับฟางอวิ้นซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตก่อแก่นปราณขั้นต้น ก็ยังมีไมตรีด้วยไม่น้อย
“เอาละ! ข้าตกลงกับน้องฟางเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขามี…”