เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 255 สัตว์อสูรระดับเจ็ด
ยามดึกสงัด ฟางอวิ้นซ่อนตัวอยู่ในหมอกดำ เหยียบลูกดาวตกแสงวิญญาณไปยังหอกลางทะเลสาบอย่างคุ้นเคย
ไม่ได้พบกันกว่าครึ่งปี รูปลักษณ์ของท่านย่าทวดดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น การวางตัวและคำพูดก็สุขุมขึ้นไม่น้อย ดวงตายังแฝงประกายเย็นเยียบเลือนราง เมื่อเทียบกับเด็กสาวที่เขาพบสองครั้งก่อน บุคลิกเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ฟางอวิ้นเห็นเช่นนั้นก็ใจสะท้าน ดูท่าพอร่างกายเติบโต ท่านย่าทวดผู้นี้ก็เติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นด้วย เกรงว่าจะรับมือไม่ได้ง่ายเหมือนแต่ก่อนแล้ว!
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รีบหยิบถุงเก็บสมบัติใบหนึ่งออกมา วางลงบนโต๊ะอย่างนอบน้อม แล้วมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพลางกล่าวว่า
“ท่านย่าทวด เนื้ออสูรเคอชิงเหล่านี้เป็นของที่ผู้น้อยเตรียมมาให้ท่านโดยเฉพาะ น้ำใจเล็กน้อย ไม่คู่ควรแก่การกล่าวถึง ขอท่านโปรดรับไว้ด้วย!”
“เจ้าหนูฟาง ของของเจ้า ข้าไม่กล้ารับส่งเดชหรอก เกิดเจ้าร้องขอมากมายอีก แล้วจะเอาเนื้อสัตว์มาแลกของกับข้า บรรพจารย์อย่างข้ามิขาดทุนแย่หรือ?”