เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 254 อสูรเคอชิง
“ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตก่อแก่นปราณขั้นปลายที่ข้าดึงตัวมาได้จากไปจากเมืองหลวงเมื่อเดือนครึ่งก่อน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา ส่วนผู้บำเพ็ญอิสระอวี่หลิงที่อยู่ฝ่ายพี่สาม นับจากออกจากเมืองหลวงเมื่อต้นปีก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย ไม่รู้ว่าพวกเขาทั้งสองจะกลับมาเมืองหลวงหรือไม่”
เมื่อตงฟางเฟยอวี่เห็นฟางอวิ้นหยิบชาเมฆหมอกห่อใหญ่ขึ้นมาวางบนโต๊ะ ก็ยิ้มรับเก็บเข้าถุงเก็บสมบัติ จากนั้นเปลี่ยนเรื่องเข้าสู่ประเด็นสำคัญ
“ใครจะรู้เล่า ไม่กลับมายิ่งดี! คราวก่อนท่านไม่ได้เขียนจดหมายบอกหรือว่าฝ่าบาทกำลังจะทะลวงถึงขอบเขตก่อรากฐานขั้นสมบูรณ์สูงสุด บางทีพวกเขาอาจถูกส่งไปทำธุระก็ได้!”
ฟางอวิ้นเบ้ปาก เจ้าตงฟางเฟยอวี่นี่กำลังหยั่งเชิงเขาอีกแล้ว จึงแสร้งทำเป็นไม่รู้พลางเอ่ยขึ้น ขณะเดียวกันก็ระแวดระวังอยู่ในใจ ไป๋มู่ไห่ออกจากเมืองหลวงไปสิบส่วนเก้าคงเป็นเพราะเศษระฆังหลอมวิญญาณ เห็นทีว่าก่อนอีกฝ่ายกลับเมืองหลวง ยังไม่ควรใช้เศษระฆังนั้นอีก จะได้ไม่ถูกจับได้คาหนังคาเขา