เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250 ภูเขาอวี้ติ่ง
เมื่อฟางอวิ้นกลับจากชายทะเลถึงเรือน ฟ้าก็มืดจนมองเห็นแสงดาวรำไรแล้ว คนกลุ่มใหญ่พากันมารวมตัวอยู่ในลานหลังเรือน ล้อมสองลูกเสือไว้พลางพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
เขาไม่แปลกใจที่เห็นหวงซือหย่วนกับอาชิ่งอยู่ที่นั่น ตั้งแต่ได้ฟังหม่าโหวกับเส้าจิ่วเล่าถึงความอร่อยของเนื้อหมูประหลาด ทั้งสองก็แวะมาหาของกินในลานหลังเรือนทุกคืน ไม่เคยขาดสักวัน ส่วนเสี่ยวลิ่วจื่อที่กำลังหยอกล้อสองลูกเสืออยู่ข้าง ๆ ทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย จึงเอ่ยถามอีกฝ่าย
“วันนี้เจ้าเมืองหม่าส่งคนมาบอกว่า หากเจ้าว่างก็ให้ไปนครเมฆขาวสักเที่ยว รับถุงเก็บสมบัติที่ท่านอ๋องซิ่นส่งมา ข้าได้ยินเฉินเส้าหยางบอกว่าคืนนี้มีเนื้อเสือกิน เลยอยู่กินข้าวด้วย พี่ฟางไปเอาลูกเสือมาจากไหนหรือ?”
เสี่ยวลิ่วจื่อหัวเราะ “เหอะ ๆ” พลางชี้ไปทางเฉินเส้าหยางกับศิษย์ที่กำลังวุ่นอยู่ในครัว
“อ้อ! วันนี้ข้าไปภูผาเร้นเมฆามา…”