เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 218 พบชิงหยางโดยบังเอิญ
หลังพักฟื้นในเมืองเย่อิงอยู่หนึ่งเดือน ในที่สุดฟางอวิ้นก็ฟื้นฟูโลหิตแก่นแท้ที่สูญเสียไปได้ เขากำชับเฉินเส้าหยางกับคนอื่น ๆ สั้น ๆ แล้วใช้แสงเหิน มุ่งตรงไปยังเมืองอวี่
ตลอดหนึ่งเดือนนี้ ฟางอวิ้นนำหญ้าหัวใจสวรรค์ที่สุกงอมทั้งหมดในกระบอกวิเศษออกมา ภายใต้ความช่วยเหลือของเฉินเส้าหยาง หม่าโหว เส้าจิ่ว และคนอื่น ๆ เขาปรุงโอสถมหาวิญญาณขึ้นมาอีกหลายหมื่นเม็ด แล้วมอบให้โก่วตั้นทั้งหมด เพื่อใช้แลกโอสถกับเถ้าแก่ช่าน และแจกจ่ายให้กองกำลังอาสาสมัคร
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปราณแก่นแท้ในแก่นปราณทองคำบริสุทธิ์ขึ้นหลังจากกินโอสถชำระธุลีหรือไม่ ฟางอวิ้นรู้สึกว่าความเร็วในการใช้แสงเหินบินเต็มกำลังของตนนั้นเร็วกว่าผู้บำเพ็ญอิสระอวี่หลิงอยู่เล็กน้อย
หลังบินไปราวเจ็ดหรือแปดชั่วยาม จู่ ๆ ฟางอวิ้นก็หยุดนิ่งกลางอากาศ จ้องมองผืนป่าทางตะวันตกเฉียงใต้ที่มีควันเขียวลอยขึ้นจากระยะไกล
เมื่อเห็นแสงสว่างกะพริบอยู่ในป่าไม่ขาด มุมปากเขาก็เผยรอยยิ้มจาง ๆ ร่างพลันถูกปกคลุมด้วยแสงสีแดงอีกครั้ง ก่อนบินไปทางตะวันตกเฉียงใต้