เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 194 คำฝากของทีน่า
“ผู้อาวุโส ข้าถูกใส่ความแล้ว! หลังถูกกลืนลงท้องงู ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยจริง ๆ และอยู่ข้างในเพียงไม่กี่วันเท่านั้น พออสรพิษร้อยเนตรออกหากิน ข้าก็ขี่ศาสตราอาคมบินหนีออกมา เรื่องที่มันเข้ามากินคนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้าแม้แต่น้อย!”
“หากเป็นเพราะข้าที่ทำให้อสรพิษร้อยเนตรกินคนจริง ๆ ข้าจะกล้าสารภาพกับผู้อาวุโสหรือว่าถูกกลืนลงท้องงูโดยไม่ต้องให้ใครถามได้อย่างไรขอรับ?”
ฟางอวิ้นทำหน้าเหมือนขมขื่น ร้องทุกข์เสียงดัง ท่าทางเจ็บปวดใจอย่างที่สุดราวกับถูกใส่ความอย่างอยุติธรรมมหันต์จริง ๆ
“อสรพิษร้อยเนตรไม่เคยปรากฏตัวในที่ราบแดนเถื่อนมาหลายร้อยปีแล้ว แต่พอกลืนเจ้าลงไปกลับออกจากภูเขาคาม่าย มาป่วนชนเผ่าศักดิ์สิทธิ์ของข้า หรือว่าเจ้าจะเป็นสมุนไพรวิญญาณฟ้าดินที่บำเพ็ญจนมีฤทธิ์แรงกล้าเช่นนั้น?”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าครั้งนี้อสรพิษร้อยเนตรทำลายเผ่าเล็กใหญ่ไปเกือบร้อยเผ่า กินชาวชนเผ่าศักดิ์สิทธิ์ไปหลายแสนคน หากข้าส่งตัวเจ้าซึ่งเป็นต้นเหตุไปยังนครศักดิ์สิทธิ์ เจ้าลองทายดูสิว่าจะมีชะตากรรมเช่นไร!”