กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177 หลบหนี
“เคี๊ยก ๆ ๆ! อวี่หลิง อย่าเสียเวลาเลย รีบจัดการเจ้าหนูนั่นเสีย จะได้ไม่พลาดพลั้งในช่วงท้ายจนปล่อยให้มันหนีไปอีก แล้วข้าจะได้ลิ้มรสโลหิตแก่นแท้ของคนผู้นี้เสียที!”
เพชฌฆาตโลหิตเห็นฟางอวิ้นมองมา ลูกตากลอกไปมา แล้วหัวเราะประหลาดพลางพูดกับผู้บำเพ็ญอิสระอวี่หลิง
ผู้บำเพ็ญอิสระอวี่หลิงเหลือบมองสมบัติวิเศษผูกชีพที่กำลังประจันหน้ากับดาบยักษ์สีเงินเหนือศีรษะ แล้วมองสุนัขสองตัวที่อยู่ตรงข้าม ใบหน้าหม่นหมองราวผิวน้ำ
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย นิ้วทั้งสิบขยับว่องไว ประสานเคล็ดอาคมสายแล้วสายเล่า ขณะเดียวกันก็รีบท่องเคล็ดมนตรายืดยาวที่ฟังไม่เข้าใจ จากนั้นพ่นหมอกสีเขียวออกมาสามกลุ่มติดต่อกัน ให้ลอยไปทางกระจกวิเศษสีเขียว