เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 การหยั่งเชิงของไป๋มู่ไห่
มีแผ่นสำริดสีเขียวมรกตปรากฏขึ้นในมือชายหนุ่ม เขายื่นให้ฟางอวิ้นดู ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มหยอกเย้า คล้ายกำลังถามเรื่องไม่สำคัญ
ทว่าสายตาของเขากลับจับจ้องใบหน้าฟางอวิ้นไม่วาง ไม่ปล่อยให้พลาดสีหน้าเปลี่ยนแปลงแม้เพียงเล็กน้อย
“นี่…ดูเหมือนจะเป็นเศษศาสตราอาคมชิ้นหนึ่ง ผู้น้อยไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน!”
ฟางอวิ้นพินิจแผ่นสำริดสีเขียวมรกตตรงหน้าอย่างละเอียด ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบอย่างหนักแน่น
“ฮึ! เหตุใดสหายน้อยต้องโกหกด้วย? ดูแคลนข้าอยู่หรือ?”
ชายหนุ่มแค่นเสียงฮึ ดวงตาวาววับด้วยประกายเย็นเยียบ สีหน้าพลันหม่นคล้ำลงอย่างยิ่ง
เสียง “ฮึ” ของชายหนุ่มดังสะท้อนข้างหูฟางอวิ้นราวกับอสนีบาต ขณะเดียวกันแรงกดดันแห่งพลังอันแข็งแกร่งก็ถาโถมลงบนร่าง ทำให้เขารู้สึกแข็งทื่อไปทั้งตัว แม้แต่หายใจยังลำบากยิ่ง!