เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 152 การชักชวนของอ๋องหลู่
ฟางอวิ้นกับตงฟางมู่เยว่ขี่หลังเสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวชีตามลำดับ แล้วเหินออกจากจวนองค์หญิง
เสี่ยวหงยืนเม้มปากอยู่ข้างล่าง มองแผ่นหลังของทั้งสองที่ค่อย ๆ ลับห่างไปบนท้องฟ้าด้วยสีหน้าน้อยใจ
เมื่อครู่นางเพิ่งเอ่ยปากขอติดตามไปรับใช้องค์หญิง ก็ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธทันที
ต้องรู้ไว้ว่าแต่ก่อนองค์หญิงออกจากจวนเมื่อใดก็พานางไปด้วยเสมอ ใครจะคิดว่าพอเจ้าคนแซ่ฟางนี่มา ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เสี่ยวหงคิดจนปวดหัวก็ยังไม่เข้าใจว่าเจ้าคนผิวเหลืองคล้ำคนนั้นมีดีอะไร ถึงทำให้องค์หญิงชอบได้ถึงเพียงนี้ หรือรักใครก็เห็นว่าคนนั้นงามไปหมดจริง ๆ?
ฟางอวิ้นขี่อยู่บนตัวเสี่ยวลิ่ว มองจวนองค์หญิงที่อยู่ห่างออกไปเรื่อย ๆ แล้วรู้สึกโล่งสบายขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
เขาเข้าใจความรู้สึกที่หนังสือบรรยายไว้ได้อย่างลึกซึ้งว่า “ฟ้าสูงให้นกโผบิน ทะเลกว้างให้ปลาแหวกว่าย”
อ๊ะ เจ้าทำอะไรน่ะ!
เสี่ยวลิ่วยังตัวเล็กเกินไป อีกทั้งข้าก็หนักขนาดนี้ ข้าขี่เสี่ยวชีไปกับเจ้าดีกว่า!