เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 113 คนหลอกลวง
หลังลงจากเขา ฟางอวิ้นไม่หยุดพักแม้แต่น้อย เขาวิ่งรวดเดียวไปหลายลี้ จากนั้นควบคุมศาสตราอาคมมาถึงเชิงเขาแห่งหนึ่ง แล้วนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นเพื่อปรับลมหายใจเดินปราณ
รอบด้านมีเพียงเสียงแมลงร้องเป็นช่วงสั้นบ้างยาวบ้างดังมาเป็นครั้งคราว นอกนั้นก็ไม่มีเสียงอื่นอีก
เวลาผ่านไปทีละนาที เขายังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ คล้ายเข้าสู่ภาวะลืมตน
ดวงอาทิตย์ลับยอดเขา ท้องฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ แสงดาวพร่างพรายโปรยลงจากนภาสู่พื้นดิน ราตรีลึกค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา
เงาดำสองสายพลันพุ่งออกจากป่าทึบไกลออกไป แล้วโถมเข้าหาฟางอวิ้นด้วยความเร็วเหลือเชื่อ!
เพียงพริบตา เงาดำทั้งสองก็พุ่งมาถึงตรงหน้า เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไปจนแทบตั้งตัวไม่ทัน!
ฟางอวิ้นพลันลืมตาขึ้น แววคมกริบสายหนึ่งฉายวาบออกมาจากดวงตา
เขายื่นมือทั้งสองออกไปอย่างไม่รีบร้อน รับสุนัขสองตัวที่พุ่งเข้ามาไว้ในอ้อมแขน แล้วลูบหัวพวกมัน
พวกมันคือเสี่ยวหวงกับเสี่ยวเฮยที่วิ่งกลับมาจากศิษย์น้องหญิงสวี่แห่งสำนักไม้บรรทัดหนักตามคำสั่งของฟางอวิ้น