เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106 ของริบอันอุดมสมบูรณ์
สิ้นเสียงตะโกนก้องของฟางอวิ้น กระบี่ใหญ่หนักที่ยังพลิกหมุนอยู่กลางอากาศก็หยุดกึก ตัวกระบี่พลันเปล่งประกายเงินเจิดจ้า ก่อนขยายใหญ่ขึ้นกลางสายลม ยาวถึง 11–12 จั้ง!
ชิงหยางเห็นดังนั้นก็หน้าถอดสี นิ้วทั้งสิบขยับวูบไวดุจเหินบิน ประสานเคล็ดอาคมนับสิบในชั่วพริบตา ความเร็วในการขยับมือชวนให้ตาลาย เพลิงมรกตปรโลกหลายกลุ่มตรงหน้าเขาหลอมรวมกันทันที กลายเป็นวิหคเพลิงสีเขียวมรกตตัวหนึ่ง
ลูกไฟสีแดงกลุ่มหนึ่งพุ่งออกมาจากหว่างคิ้วของชิงหยาง แล้วทะยานไปหาวิหคเพลิงอย่างรวดเร็ว
วิหคเพลิงสีเขียวมรกตอ้าปากกลืนจิตดั้งเดิมของชิงหยางลงท้อง จากนั้นก็กระพือปีก เพียงชั่วพริบตาก็ไปไกลสองสามจั้งแล้ว
ฟางอวิ้นชี้ไปทางอสรพิษยักษ์เกล็ดครามด้วยมือข้างเดียว เอ่ยคำว่า “ลง” เสียงต่ำ กระบี่ยักษ์กลางอากาศฟันลงมาอย่างฉับพลัน!
ชั่วพริบตานั้น เสียงสนั่นสะเทือนฟ้าดิน “โครม!” ก็ดังกึกก้อง พื้นดินราวกับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นฟุ้งตลบไปทั่ว
ในชั่วขณะที่กระบี่ยักษ์ฟันลงมา วิหคเพลิงสีเขียวมรกตก็ชะงักกึก ปีกข้างหนึ่งถูกแรงลมมหาศาลตัดขาด ร่างทั้งร่างถูกกระแสอากาศพัดออกไป
ร่างของมันหดเล็กลงไปหนึ่งในสามอย่างฉับพลัน เปลวเพลิงรวมตัวขึ้นเป็นปีกอีกครั้ง แล้วบินหนีไปไกลโดยไม่หันกลับมามอง