เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 สิ่งที่อาชิ่งค้นพบ
ฟางอวิ้นนั่งขัดสมาธิบนพื้น เงยหน้ากลืน “โอสถมหาวิญญาณ” ลงไปหนึ่งเม็ด แล้วเริ่มเดินบทเคล็ดวิชาชั้นที่สาม หลอมกลั่นปราณวิญญาณอันพลุ่งพล่านในร่าง
ตอนนี้พลังวิญญาณในตันเถียนของเขาใกล้เต็มแล้ว ถึงเวลาทะลวงสู่ชั้นที่สี่
ทว่าเมื่อฟางอวิ้นหลอมกลั่นปราณวิญญาณที่เกิดจากฤทธิ์ยาไปจนหมด แล้วเพ่งจิตสำรวจภายใน เขากลับพบว่าตันเถียนเพียงพองขึ้นเล็กน้อย ไม่มีวี่แววว่าจะทะลวงขั้นเลย
เขาลืมตาขึ้น เงยหน้ามองท้องฟ้า เวลาล่วงเข้าใกล้เที่ยงวันแล้ว
บทเคล็ดวิชาชั้นที่สามหลอมกลั่นปราณวิญญาณได้เร็วกว่าชั้นก่อนมาก การดูดซับฤทธิ์ยาจาก “โอสถมหาวิญญาณ” หนึ่งเม็ด ใช้เวลาเพียงสองชั่วยามกว่า
แม้จะสงสัยอยู่บ้าง แต่เขาก็หยิบเม็ดยาสีน้ำเงินออกมาอีกเม็ด กลืนลงไป แล้วเดินบทเคล็ดวิชาต่อ
พลังวิญญาณจำนวนมากถูกหลอมกลั่นและนำเข้าสู่ตันเถียน แต่กลับไม่เห็นวี่แววว่าจะทะลวงขั้น ความสงสัยในใจฟางอวิ้นยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ขณะที่เขาแบ่งจิตไปคิดเรื่องอื่น พลังวิญญาณในตันเถียนก็พลุ่งพล่านขึ้นมา จู่ ๆ มันก็ทะลักไปยังเส้นลมปราณทั่วร่าง แล้วไหลบ่าอย่างไร้ทิศทาง!
ฟางอวิ้นตกใจในใจ จึงจำต้องหยุดหลอมกลั่นปราณวิญญาณ แล้วพยายามดึงพลังวิญญาณที่บ้าคลั่งในร่างกลับเข้าตันเถียน หยาดเหงื่อเม็ดเล็กค่อย ๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก