บทที่ 318

บทที่ 318

ตอนอัลคอตต์และคณะถูกพาตัวลงไป ทุกคนต่างมีอาการงุนงงทำตัวไม่ถูกกันเล็กน้อย

พอตั้งสติได้ อัลคอตต์ก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ การขนส่งครั้งนี้ “ระทึกขวัญ” เกินไป ตลอดทางใจเขาตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เอาแต่หวาดกลัว จะให้คิดอย่างมีเหตุผลเหมือนปกติได้อย่างไร

แต่พอคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าไม่ได้แย่ขนาดนั้น อย่างน้อยชีวิตของคนในกองคาราวานก็ยังปลอดภัย อีกทั้งดูเหมือนคนของนครชิงอวิ๋นก็ไม่ได้คิดจะจัดการพวกเขา

คนอื่น ๆ ในกองคาราวานก็ค่อย ๆ ตั้งสติได้ พอมองอัลคอตต์ สายตาก็แฝงความจนใจอยู่หลายส่วน

“หัวหน้าหน่วย แล้วพวกเราจะทำยังไง?” คนหนึ่งถาม

ที่จริงตั้งแต่กองคาราวานออกเดินทางไปอาณาจักรก็อบลิน พวกเขาก็รู้ว่าสถานการณ์ครั้งนี้ไม่สู้ดีนัก แต่พอเห็นอัลคอตต์กลุ้มใจ พวกเขาก็รู้ว่าเรื่องนี้เกินกว่าที่หัวหน้าหน่วยจะเตรียมการได้