บทที่ 296

บทที่ 296

“อืม อีกไม่นานก็มีโอกาสแล้ว” กู้ชิงพูดเป็นนัย

พอเรื่องทางเมืองหลวงจบ เธอก็กลับไปได้ทันที

พูดไปแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่รู้สึกอะไร แต่พอจากนครชิงอวิ๋นมาจริง ๆ ก็อดคิดถึงไม่ได้

ขอแค่เรื่องที่เมืองหลวงจบเร็ว ๆ เธอจะได้กลับไปใช้ชีวิตสบาย ๆ ที่ฐานของตัวเองต่อ

มาที่เมืองหลวงเพื่อรับมือกับพวกขุนนาง ทำให้สมองเธอเหนื่อยไปไม่น้อยจริง ๆ

โชคดีที่ตอนนี้นครชิงอวิ๋นโดดเด่นในอาณาจักรมนุษย์และมีสถานะที่มั่นคงแล้ว อีกทั้งยังมีผลประโยชน์เชื่อมโยงกัน พวกขุนนางจึงมักผูกมิตรกับเธอ ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องเปลืองความคิดมากกว่านี้อีก

ส่วนโครนีได้ยินคำพูดของกู้ชิงแล้วก็ชะงักไป รู้สึกว่าคำพูดนั้นมีนัยอะไรบางอย่างหรือเปล่า

สมองเขาเริ่มหมุนอีกครั้ง

ครั้งนี้กู้ชิงมาเพราะท่านพ่อเชิญ ส่วนท่านพ่อก็ไม่ได้มีเจตนาดีอะไร แค่อยากพบเจ้าแคว้นนครชิงอวิ๋น แล้วดูเชิงก่อนค่อยจัดการเธอ