บทที่ 278 ความรู้สึกที่ถูกต้องอย่างแท้จริง

บทที่ 278 ความรู้สึกที่ถูกต้องอย่างแท้จริง

เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของเมลวิลล์ อัลดริชก็เลิกคิ้ว “มีอะไรอยากถามก็ถามตรง ๆ สิ ท่าทางแบบนี้ไม่เหมือนนิสัยนายเลย ดูอึกอักเสียจริง”

เมลวิลล์ได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาของอัลดริชก็ไอกระแอมเบา ๆ แล้วถามออกไปตรง ๆ ว่า “ฉันอยากรู้ว่าเรื่องที่นายพูดว่าเผ่าเอลฟ์เลือกนครชิงอวิ๋น หมายความว่ายังไง?”

สาเหตุที่กษัตริย์เสียอาการ ก็เพราะทหารคนนั้นพูดถึงเผ่าเอลฟ์เลือกตั้งถิ่นฐานในนครชิงอวิ๋น

ตอนนี้อัลดริชก็พูดอีกว่าเผ่าเอลฟ์เลือกนครชิงอวิ๋น หรือว่าการเลือกของเผ่าเอลฟ์มีความหมายอะไร?

อัลดริชฟังคำถามของเมลวิลล์แล้วจับความนัยในน้ำเสียงได้ทันที จึงถามตรง ๆ ว่า “ทำไม นายสนใจเผ่าเอลฟ์มากหรือ?”

เมื่อเห็นว่าอัลดริชสังเกตเก่งขนาดนี้ เมลวิลล์ก็รู้ว่าคงปิดบังเรื่องที่อยากรู้ไม่ได้ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “ก่อนหน้านี้มีคนไปรายงานข่าวให้ฝ่าบาท พอฝ่าบาทได้ยินว่ามีเผ่าเอลฟ์ตั้งถิ่นฐานอยู่ในนครชิงอวิ๋นก็ใส่ใจมาก ถึงกับคิดจะยกทัพมาตีนครชิงอวิ๋นทันที โดยอ้างว่านครชิงอวิ๋นวางค่ายกลเคลื่อนย้ายโดยพลการ”

ตอนพูดเรื่องนี้ เมลวิลล์ก็ตรงไปตรงมา เพราะรู้ว่าสักวันอัลดริชต้องรู้เรื่องนี้ด้วยฐานะของดยุกรอสผู้เป็นพ่อของเขา เช่นนั้นสู้พูดออกไปตรง ๆ จะได้เปิดอกคุยกันมากขึ้น

อัลดริชฟังแล้วก็ประหลาดใจ “ยกทัพมาตีนครชิงอวิ๋นทันที? นี่เรียกใส่ใจหรือเสียสติไปแล้ว? เป็นเรื่องที่กษัตริย์จะทำหรือ?”

แต่ในหัวกลับนึกถึงบทสนทนาที่เขาได้ยินตอนนั้น ระหว่างกู้ชิงกับเผ่าเอลฟ์