บทที่ 277 เมลวิลล์เที่ยวชิงอวิ๋นหนึ่งวัน

บทที่ 277 เมลวิลล์เที่ยวชิงอวิ๋นหนึ่งวัน

เมลวิลล์มองท่าทางของท่านพ่อ ก็รู้ทันทีว่าท่านไม่ได้พูดเล่น

เขาลอบถอนหายใจเบา ๆ ในใจ ก่อนพยักหน้ารับ “ผมจะไป แต่ท่านพ่อ ถึงฝ่าบาทจะถูกขัดขวางไว้แล้ว พระองค์จะลงมืออะไรลับหลังอีกหรือเปล่า ถ้าคนของพระองค์เจอผมเข้า จะทำยังไง?”

พอคิดถึงเรื่องที่ท่านพ่อกำลังลอบเล่นงานฝ่าบาท หัวใจของเมลวิลล์ก็เต้นรัว

แต่จะทำยังไงได้ ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นพ่อของเขา ทั้งสองมีผลประโยชน์ร่วมกัน เขาจึงทำได้แค่เดินไปบนเส้นทางนี้ให้สุด

อีกอย่าง หลังได้ฟังเรื่องราวระหว่างตระกูลของพวกเขากับฝ่าบาทจากปากท่านพ่อแล้ว ก็ต้องยอมรับว่าภาพลักษณ์ของฝ่าบาทในใจเขาตกต่ำลงไปมาก ยิ่งรวมกับสีหน้าที่เสียอาการต่อหน้าทุกคนเมื่อครู่ ฝ่าบาทก็แทบจะร่วงลงจากแท่นบูชาแล้ว

และหากต้องเลือกระหว่างท่านพ่อกับฝ่าบาท เขาจะเลือกคนแรกโดยไม่ลังเล

“ไม่เป็นไร ตอนนี้เขายังต้องพึ่งฉัน ไม่มีทางคัดค้านหรอก ต่อให้เจอเธอ เขาก็ต้องรู้ว่าฉันเป็นคนส่งเธอไป ส่วนเหตุผลที่ฉันส่งเธอไป เขาคงไม่รู้แน่” ฟอสเตอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อืม” เมลวิลล์พยักหน้า “งั้นผมจะไปทางค่ายกลเคลื่อนย้ายเลย”

“ได้ยินว่ามีเขตปกครองไม่น้อยเชื่อมต่อกับเมืองชิงอวิ๋นแล้ว ตอนที่ทหารมารายงานก็มีมากกว่าร้อยแห่ง ตอนนี้คงยิ่งมากกว่านั้น จำนวนเขตปกครองมีแต่จะเพิ่มขึ้น ไม่มีทางลดลง” ฟอสเตอร์เตือน