บทที่ 197 รายรับไม่พอรายจ่าย เป็นไปไม่ได้หรอก

บทที่ 197 รายรับไม่พอรายจ่าย เป็นไปไม่ได้หรอก

โลเวลล์เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน “คึกคักดีนะ พูดถึงถนนการค้าฝั่งนี้แล้ว แม้แต่เมืองหลวงก็ยังสู้ไม่ค่อยได้”

ใช่แล้ว แม้เมืองหลวงจะมีประชากรมากและการค้ารุ่งเรือง แต่เพราะรุ่งเรืองนี่แหละ พื้นที่การค้าจึงพัฒนามาก มีถนนการค้าหลากหลายแบบนับไม่ถ้วน เมื่อมองภาพรวมก็รุ่งเรือง แต่ถ้าเทียบเป็นรายแห่งก็สู้ความคึกคักของเมืองชิงอวิ๋นไม่ได้ นี่ไม่ถือว่าเขาพูดโกหก

แน่นอนว่าเขาพูดเช่นนี้เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาสงสัยในเรื่องที่กู้ชิงบอกก่อนหน้านี้ว่ารายรับไม่พอรายจ่าย

กู้ชิงฟังแล้วชะงักไป เจ้าพนักงานภาษีจากเมืองหลวงพวกนี้ช่างรู้จักพูดจาอ้อมค้อมจริง ๆ จะพูดสักคำยังวกไปวกมาเป็นสิบแปดตลบ

จากนั้นเธอก็ยิ้มอย่างมีชั้นเชิง “เขตปกครองเรามีพื้นที่เล็ก มีแค่ย่านการค้าเดียว ประชากรมารวมกันก็เลยดูคึกคัก จะเอาไปเทียบกับเมืองหลวงได้อย่างไร แค่มีความคึกคักสักหนึ่งในสิบของเมืองหลวง ฉันก็ดีใจแล้ว”

“ท่านเจ้าแคว้นถ่อมตัวเกินไปแล้ว” โลเวลล์พูดต่อ “ถนนการค้าที่รุ่งเรืองขนาดนี้มีไม่มากหรอก”

“คงเพราะช่วงนี้มีพลเมืองย้ายเข้ามามาก พวกเขาเพิ่งมาใหม่ก็เลยมาดูความคึกคัก อยากลองของแปลกใหม่เท่านั้น เมื่อก่อนคนไม่ได้เยอะขนาดนี้” กู้ชิงกล่าว “ตามจริง”