บทที่ 77 แนวทางต่างกัน ย่อมร่วมทางกันไม่ได้

บทที่ 77 แนวทางต่างกัน ย่อมร่วมทางกันไม่ได้

เพราะคำเตือนของฮักกินส์ ทั้งสามจึงพักความคิดในใจเอาไว้ก่อน หลายวันต่อมาพวกเขาส่งคนในหน่วยองครักษ์ออกไปสืบข่าวในเขตปกครองตลอด ส่วนตัวเองก็เดินสำรวจไปทั่ว แวะกินแวะเที่ยวไปด้วย

เพียงสังเกตง่าย ๆ เช่นนี้ พวกเขาก็พบจุดที่แตกต่างแล้ว

พลเมืองของเขตปกครองแห่งนี้ได้รับการดูแลดีมาก ถึงขั้นเรียกว่ามีความสุขได้เลย

เพราะไม่ว่าจะเป็นสถานะผู้อยู่อาศัยชั่วคราวหรือพลเมืองโดยสมบูรณ์ ก็ไม่ได้เป็นภาระสำหรับพวกเขา ถึงกับว่าขอเพียงมีมือข้างเดียวทำงานก็ใช้ชีวิตอิ่มหนำได้แล้ว

เพราะเหตุนี้ความรักที่พวกเขามีต่อเจ้าแคว้นจึงพุ่งถึงขีดสุด ทั้งสามไม่เห็นใครบ่นเรื่องเจ้าแคว้นเลยแม้แต่คนเดียว เมื่อพูดถึงเจ้าแคว้นของตน สีหน้ามีเพียงความเคารพเลื่อมใสอย่างเต็มเปี่ยม

พวกเขาถึงกับรู้สึกราวกับว่า ต่อให้เจ้าแคว้นสั่งให้พลเมืองเหล่านี้ไปตาย บางทีทุกคนก็คงเต็มใจ

เมื่อพูดถึงพลเมือง พวกเขายังพบอีกว่าพลเมืองในเขตปกครองแบ่งออกเป็น 2 ประเภท ประเภทหนึ่งให้ความรู้สึกธรรมดามาก เหมือนพลเมืองนับพันนับหมื่นที่พวกเขาเคยพบ เป็นคนสามัญที่ไม่สะดุดตาเลยสักนิด

ส่วนอีกประเภทหนึ่งกลับมีชีวิตชีวาแตกต่างออกไปตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งยังปฏิบัติต่อคนที่ดูไม่รวยก็สูงศักดิ์อย่างพวกเขาด้วยท่าทีเหมือนคนทั่วไป ไม่ได้ยกย่องเป็นพิเศษเพราะเหตุนั้น กลับมีแววอยากรู้อยากเห็นอยู่ในดวงตาเสียด้วยซ้ำ

อย่างเช่นช่วงหลายวันที่พวกเขาเดินอยู่บนถนน พลเมืองเหล่านี้จะลอบมองเป็นระยะ ราวกับพวกเขาเป็นของแปลกอะไรสักอย่าง