บทที่ 42

บทที่ 42

“นี่คือจี้ซิวเหวิน พลเมืองในเขตปกครองของเรา เขาเปิดร้านอยู่แถวนี้ มีหัวการค้าและรู้จักถนนการค้าดี ผมคิดว่าเขาพาท่านทั้งหลายเดินดูแถวนี้ได้” หลังจี้ซิวเหวินเดินเข้ามา ยูลิสซีสก็โยนภาระให้เขาอย่างไม่ลังเล

ถ้าคนเหล่านี้ไม่ได้มีสถานะพิเศษ ยูลิสซีสก็ไม่อยากต้อนรับพวกเขาจริง ๆ

“สวัสดี ผมจี้ซิวเหวิน” จี้ซิวเหวินรู้ว่าคนเหล่านี้มาจากเมืองหลวงก็มีความสุขมาก การเปิดร้านวันนี้ทำเงินให้เขาไม่น้อย แต่ใครกันจะรังเกียจเงินมากเกินไป?

“นิโคลัส” นิโคลัสพยักหน้าให้จี้ซิวเหวินเล็กน้อยเป็นการทักทาย

ราล์ฟกับพาร์กเกอร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็บอกชื่อของตัวเองแก่จี้ซิวเหวินเช่นกัน โดยเฉพาะราล์ฟ แม้จะดูแคลนจี้ซิวเหวินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าวางท่าโอหังเหมือนก่อนแล้ว

อย่างไรเสีย...รู้จักสถานการณ์ก็ย่อมเป็นคนฉลาด

จี้ซิวเหวินเป็นคนช่างสังเกต จึงดูออกว่าพวกเขาหยิ่งผยองจากก้นบึ้งของหัวใจ และยูลิสซีสก็ไม่ชอบพวกเขา แต่สำหรับจี้ซิวเหวินแล้ว เรื่องนี้ไม่สำคัญ

เขาจำสุภาษิตหนึ่งจากโลกได้เสมอ ลูกค้าคือพระเจ้า ทำแค่นี้ก็พอ

ยังไงเขาก็ไม่ได้หมายตาตัวพวกเขา เขาหมายตาเงินของพวกเขาต่างหาก