เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 237 เสียงระเบิดจากสถาบันวิจัย
“มะ...ไม่มีอะไร!”
เสี่ยวเฉียวร้องตอบ น้ำเสียงฟังดูลนลานเหมือนกลัวใครจับผิดได้ จากนั้นนางก็วิ่งเข้ามา ผลักเสิ่นเยี่ยนจนหลังชนกำแพงลานดังตึง แล้วเอามือยันกำแพงกั้นเขาไว้อีกครั้ง เด็กคนนี้ดูจะชอบท่านี้เป็นพิเศษ คราวก่อนในเขาวงกตก็ทำแบบนี้ คราวนี้ก็เอาอีกแล้ว นางลดเสียงลงถามอย่างร้อนรนว่า “นี่ ท่านมาทำไม? ดึกขนาดนี้แล้ว คิดจะทำอะไร? ถ้าพี่สาวข้ารู้เข้าละก็ แย่แน่!”
‘เจ้าไปติดนิสัยแบบนี้มาจากไหนกัน...’ เสิ่นเยี่ยนไม่รู้จะพูดอะไร เขาจับนางสลับที่กับตัวเองอีกครั้ง เป็นผู้ชายทั้งที จะปล่อยให้สาวน้อยจับกดติดกำแพงตามใจชอบได้อย่างไร เขาเป็นฝ่ายต้อนนางไปชิดกำแพงแทน มองนางอย่างคาดคั้นแล้วถามพลางยิ้มว่า “เจ้าควรเรียกข้าว่าอะไร? ลืมแล้วหรือ? คราวก่อนในเขาวงกตเรียกข้าว่าอย่างไรนะ?”
“ฮึ! ข้าไม่เรียกหรอก!” พอนึกถึงคราวก่อนที่ถูกบังคับให้เรียกว่าพี่เฉิงโม่ เสี่ยวเฉียวก็หน้าแดงขึ้นมาอีก นางหันหน้าหนีด้วยความเขิน ไม่กล้ามองเขา “ท่านบังคับข้าทั้งนั้น! เอาแต่แกล้งคนอื่น! ท่านแกล้งข้าทุกครั้งเลย คราวก่อนในเขาวงกตก็ทีหนึ่งแล้ว คราวนี้ก็ยังจะมาแกล้งอีก!”