เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 224 ศึกมณฑลสวีโจวเริ่มขึ้น
เสิ่นเยี่ยนตามหาอยู่ตั้งนาน กว่าจะเจอนางนั่งอยู่ตรงมุมเงียบๆ แห่งหนึ่ง ต้าเฉียวนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งหิน ชุดกระโปรงพลิ้วไหวเบาๆ ท่าทางเย็นชาและดูสูงส่ง ราวกับนางฟ้าในวังจันทราที่อยู่ไกลเกินเอื้อม พอเห็นเสิ่นเยี่ยนเดินเข้ามา นางก็แค่หลุบตาลง ไม่พูดอะไร สีหน้ายังเรียบเฉย
ทำไมสาวน้อยคนนี้ถึงเกลียดเขานะ? เสิ่นเยี่ยนคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกจริงๆ
ในโลกนี้ไม่มีใครรักหรือเกลียดกันโดยไม่มีเหตุผล เสิ่นเยี่ยนไม่ได้หลงตัวเอง แต่ค่าเสน่ห์ของเขาก็เต็มจนเพิ่มไม่ได้อีกแล้ว ไหนจะฐานะและชื่อเสียงในเจียงตงที่ผู้คนแทบยกย่องเขาเป็นเทพอีก การที่เด็กสาวซึ่งเพิ่งพบกันครั้งแรกเกลียดเขาขนาดนี้ มันดูผิดปกติอยู่สักหน่อย
เว้นแต่นางจะเป็นพวกหวงน้องสาวหนักมาก พอรู้ว่าน้องสาวชอบเขา ก็เลยทั้งเกลียดทั้งมองเขาเป็นศัตรูขึ้นมา?
เสิ่นเยี่ยนคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีไอดำแผ่ออกมาจากตัวสาวน้อยชุดขาวผู้เย็นชาตรงหน้า จนแทบมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ตอนนั้นเอง ต้าเฉียวก็ลุกขึ้นย่อกายคำนับเขาอย่างอ่อนช้อย แล้วพูดเบาๆ ว่า “ขอบคุณท่านอาที่มาช่วย” พูดจบนางก็เงยหน้าขึ้นยิ้มน้อยๆ รอยยิ้มนั้นสดใสเหมือนแสงอรุณ งดงามเหมือนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ ราวกับน้ำแข็งและหิมะเริ่มละลาย ทุกสิ่งกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เสิ่นเยี่ยนมองจนเผลอชะงักไป
สมแล้วที่เป็นสาวงามล่มเมือง! หืม? เดี๋ยวนะ นางเกลียดเขาไม่ใช่หรือ? แล้วยิ้มสวยขนาดนี้ให้ใครดูกัน?