เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 223 ผิงเจาน้อย: ทำไมจู่ ๆ ก็กลายเป็นน้าไปแล้วล่ะ
“ท่านพ่อ!” ผิงเจาน้อยวิ่งออกมาจากปราสาทหลังจากเล่นจนหนำใจ แก้มเล็ก ๆ แดงระเรื่อ หน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดเต็มไปหมด เห็นได้ชัดว่าเล่นสนุกมาก
เสิ่นเยี่ยนหัวเราะพลางอุ้มนางขึ้นมา เช็ดเหงื่อให้แล้วลูบหัวเล็ก ๆ ก่อนหันไปถามหลินหว่านที่เดินตามหลังมาด้วยรอยยิ้ม “สนุกไหม?”
“อื้อ!” หลินหว่านพยักหน้าแรง ๆ เช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข เด็กหญิงที่เคยอยู่อย่างโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งคนนี้ ตอนนี้ได้ใช้ชีวิตดี ๆ ที่ผิงอาอย่างที่ฝันยังไม่เคยกล้าฝัน บนใบหน้าจึงมีรอยยิ้มอยู่เสมอ
พอเตียวเสี้ยนกับซัวเอี๋ยนกลับมา ทุกคนก็เดินไปเล่นอย่างอื่นกันต่อ
ที่ต่อไปคือเขาวงกต
เสิ่นเยี่ยนเดินมาถึงทางเข้าเขาวงกต พอเงยหน้ามองก็ถึงกับตกใจ เขาวงกตนี่ใหญ่เกินไปหน่อยแล้วกระมัง! ใหญ่กว่าแบบที่เขาคิดไว้ตอนแรกตั้งมาก ดูซับซ้อนเอาเรื่องเลยด้วย! ไม่รู้ว่าคนคุมงานก่อสร้างคนไหนถือวิสาสะขยายให้ใหญ่ขึ้นเอง
เขารีบบอกว่า “พวกเราเข้าไปด้วยกันเถอะ! อย่าวิ่งไปทั่ว เดี๋ยวจะหลงกัน!”